Verhaal van PedalPeter: De weg die ons naar het Nationaal Park Timanfaya met recente vulkanen leidt, wordt geasfalteerd en twee dames met landmeetapparatuur waarschuwen ons dat doorrijden niet is toegestaan. In de verte onderstrepen diverse kolossale wegenbouwmachines hun bewering, doch wij beduiden dat we er desnoods wel langs zullen lopen. Dat helpt. We kunnen door en moeten het dan maar verderop regelen. De chauffeur van een achteruitrijdende asfaltvrachtwagen roept ons even later in het Spaans dezelfde boodschap toe. Beslist géén doorgang! Ook niet voor fietsers. Een omweg van 15 km zien wij echter niet zo snel zitten, dus we spelen hem opnieuw ons "we-lopen-wel-buitenom-verhaal" toe. Met lichaamstaal dan, als waren we apen, want de lokale wegwerker snapt zelfs geen eenvoudig woord Engels. Niet veel verder sloffen we het niet en laten gele asfaltmonsters met geel-geveste mannetjes zelfs geen ruimte voor wandelaars met fiets. Omstandig beduidt een werkman dat we heel misschien via de vulkaanhelling de blokkade kunnen omzeilen.
Het ruige terrein inschattend ploeteren we langs een rul karrenspoor schuin omhoog. De vage wielindrukken gaan over in met dor gras en prikkelige struikjes begroeide hellingen. Naar een hoger punt gekluund dalen we voorzichtig af naar de nog warme asfaltweg, die al gereed is. Door een laatste, geel-zanderige stofplaat voltooien we onze omweg. Volharding loont de moeite. We schrijven dit bij op onze lijst van een voor fietsers verboden brug, af en toe een éénrichtingstraat inrijden of over de stoep fietsen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten