Honds verdwaald op Lanzarote

Verhaal van PedalPeter's Morgens kleuren we met een highlighter op een gedetailleerde, papieren kaart de route van die dag in. We proberen dan min of meer een uitdagend rondje te maken, zodat we urenlang van het afwisselende maanlandschap kunnen genieten. 

Een mix van goede, meest rustige asfaltwegen, bonkige gravelroads en rulle lavazandpaden. Een papieren kaart leest onderweg nog ouderwets makkelijk: je hebt overzicht, maar ook alle karrensporen staan aangegeven. Meestal klopt de kaart, maar op het bovenstaande loopt het anders. De keien worden groter, de spleten dieper en het slalommen lastiger. In de bouwvalletjes verderop hebben waakhonden ons al gespot en slaan aan. Men houdt van flinke blaffers, meestal aan de ketting en we horen van verre al dat hier een aardige roedel woont We moeten wegens onbegaanbaarheid lopend tussen de krotten door.

Op diverse plekken verschijnen de wakers met vijf tegelijk, woest, hoog opspringend, in het rond. Wel binnen hoge rotsmuurtjes en verwrongen gaasbarrières, maar je wil er toch niet aan denken dat ze er overheen komen. 

Met de wandelstok in de aanslag passeren we behoedzaam de razende monsters.  Het sporenpad gaat dan langzaam over in ruig lavaterrein, waarop Annelies zonder fiets de omgeving afspeurt naar het nu geheel verdwenen pad.

 Alhoewel, zoals hier op de foto, je m.b.v. vulkanen je aardig je positie kunt bepalen, toont zelfs de GPS en Google maps ter plekke geen enkele weg. 

Terug dus. 

Wéér langs die agressieve galbakken.

 Nu ben ik beslist  niet bang voor honden, maar deze getande spierbundels wil ik niet graag met meerdere tegelijk loslopend tegenkomen. 

Een halve km terug crossend biedt een zijspoor een nieuwe kans. Hier lopen zowel auto- als MTB-sporen, waarbij na enige km's alles diep weggespoeld blijkt.

Afstappen, een omweggetje maken, waarna we de buitenwijk van Tahiche bereiken.