Blog 2021 van AnneFiets en PedalPeter

Welkom op het fietsblog van 2021 van Annelies van de Louw en Peter de Visser! Het laatste bericht staat bovenaan links en aan rechterzijde vind je blogs, verhalen, routes, foto's en filmpjes (klik op foto)van onze vorige fietsreizen!

Sinds 2009 maken Peter de Visser (PedalPeter) en Annelies v.d. Louw (AnneFiets) samen fietsreizen.

Wij draaien door in 2022

En dan ligt 2022 alweer voor onze wielen. Wij draaien gewoon door en blijven nieuwe plannen maken. Voor eind april, begin mei hebben we een vakantie samengesteld naar Portugal. Vliegreis en accommodaties zijn geboekt en fietsen gereserveerd. Draaien met die wielen.

Terugblik op coronajaar en 'Family First"

Verleden jaar was onze nieuwjaarswens 'n Hoopvol 2021. Iedereen zou gevaccineerd zijn, we hoopten elkaar weer te kunnen omhelzen en aan te raken. Weer samen te kunnen borrelen, eten, wandelen, fietsen, op vakantie gaan, zingen, feesten en naar de film, de kroeg en het theater  te gaan. Helaas kwam in 2021 de deltavariant van het coronavirus, veel besmettelijker dan het oorspronkelijke Wuhan-virus en sinds eind november omikron, nog besmettelijker. Hoe dit gaat aflopen wachten we af. In ieder geval hebben we een lockdown tot 14 jan. 2022. 

Is onze wens uitgekomen? Volmondig zeggen we: "Ja!" We hebben gekeken naar wat er allemaal wél goed ging in plaats van wat er allemaal niet kon. Tel je zegeningen dus. Het glas was bij ons halfvol. We bleven positief denken en zaten niet te zeuren en te mokken.

Ook is uit onderzoeken ons bekend dat goede relaties je gezond en gelukkig houden. We hebben onze families en vrienden kunnen blijven zien. Hier een inkijkje van onze beider gezellige, fijne familiemomenten, die hebben plaatsgevonden in het coronajaar 2021! Hoop doet leven. 

                                                                                                                          

fietsen en buiten taartjes eten

restaurants gesloten, geen probleem, we nemen koffie en maaltijdsalades mee

kamperen en proosten bij de tent

Nora 4 jaar 

zusjesdag in Oss

feesten: Pasen

: feesten: Peter 75 jaar

Kitty en Wim op bezoek in Oostvoorne

de zwagers op pensioenfeest Maarten

Kerst 

'n Nieuwe tent

Omdat we kamperen toch het allerleukste vinden, hebben we aan elkaar een nieuwe tent (MSR-3 persoons) gegeven met Sinterklaas. Zo blij..........

Drie keer eigenwijs

Verhaal van PedalPeter: 

De weg die ons naar het Nationaal Park Timanfaya met recente vulkanen leidt, wordt geasfalteerd en twee dames met landmeetapparatuur waarschuwen ons dat doorrijden niet is toegestaan. In de verte onderstrepen diverse kolossale wegenbouwmachines hun bewering, doch wij beduiden dat we er desnoods wel langs zullen lopen. Dat helpt. We kunnen door en moeten het dan maar verderop regelen. De chauffeur van een achteruitrijdende asfaltvrachtwagen roept ons even later in het Spaans dezelfde boodschap toe. Beslist géén doorgang! Ook niet voor fietsers. Een omweg van 15 km zien wij echter niet zo snel zitten, dus we spelen hem opnieuw ons "we-lopen-wel-buitenom-verhaal" toe. Met lichaamstaal dan, als waren we apen, want de lokale wegwerker snapt zelfs geen eenvoudig woord Engels. Niet veel verder sloffen we het niet en laten gele asfaltmonsters met geel-geveste mannetjes zelfs geen ruimte voor wandelaars met fiets. Omstandig beduidt een werkman dat we heel misschien via de vulkaanhelling de blokkade kunnen omzeilen. 

Het ruige terrein inschattend ploeteren we langs een rul karrenspoor schuin omhoog. De vage wielindrukken gaan over in met dor gras en prikkelige struikjes begroeide hellingen. Naar een hoger punt gekluund dalen we voorzichtig af naar de nog warme asfaltweg, die al gereed is. Door een laatste, geel-zanderige stofplaat voltooien we onze omweg. Volharding loont  de moeite. We schrijven dit bij op onze lijst van een voor fietsers verboden brug, af en toe een éénrichtingstraat inrijden of over de stoep fietsen.

Honds verdwaald op Lanzarote

Verhaal van PedalPeter's Morgens kleuren we met een highlighter op een gedetailleerde, papieren kaart de route van die dag in. We proberen dan min of meer een uitdagend rondje te maken, zodat we urenlang van het afwisselende maanlandschap kunnen genieten. 

Een mix van goede, meest rustige asfaltwegen, bonkige gravelroads en rulle lavazandpaden. Een papieren kaart leest onderweg nog ouderwets makkelijk: je hebt overzicht, maar ook alle karrensporen staan aangegeven. Meestal klopt de kaart, maar op het bovenstaande loopt het anders. De keien worden groter, de spleten dieper en het slalommen lastiger. In de bouwvalletjes verderop hebben waakhonden ons al gespot en slaan aan. Men houdt van flinke blaffers, meestal aan de ketting en we horen van verre al dat hier een aardige roedel woont We moeten wegens onbegaanbaarheid lopend tussen de krotten door.

Op diverse plekken verschijnen de wakers met vijf tegelijk, woest, hoog opspringend, in het rond. Wel binnen hoge rotsmuurtjes en verwrongen gaasbarrières, maar je wil er toch niet aan denken dat ze er overheen komen. 

Met de wandelstok in de aanslag passeren we behoedzaam de razende monsters.  Het sporenpad gaat dan langzaam over in ruig lavaterrein, waarop Annelies zonder fiets de omgeving afspeurt naar het nu geheel verdwenen pad.

 Alhoewel, zoals hier op de foto, je m.b.v. vulkanen je aardig je positie kunt bepalen, toont zelfs de GPS en Google maps ter plekke geen enkele weg. 

Terug dus. 

Wéér langs die agressieve galbakken.

 Nu ben ik beslist  niet bang voor honden, maar deze getande spierbundels wil ik niet graag met meerdere tegelijk loslopend tegenkomen. 

Een halve km terug crossend biedt een zijspoor een nieuwe kans. Hier lopen zowel auto- als MTB-sporen, waarbij na enige km's alles diep weggespoeld blijkt.

Afstappen, een omweggetje maken, waarna we de buitenwijk van Tahiche bereiken.

5 G op Lanzarote: Gevaccineerd, Genezen, Gezond, Gezegend en GELUKKIG!